collins01 , 2009-01-07 12:32

Dobre.Choc staram sie wiedziec jak najwiecej o Anglii z przed lat,ze szczegolnym uwzglednieniem Anglii wiktorianskiej,to jednak nie znam autora.Tak sobie pomyslalem ze wiersz ten bardziej jednak da sie dopasowac do sytuacji politycznej.Owszem, ostatni fragment dotyczy wszystkich ale u nas uwaga skupia sie zawsze na tych co na swieczniku.I moze to dobrze bo az strach pomyslec co by sie dzialo gdyby byli bezkarni niczym moderator!Osobiscie wierny jestem slowom Norwida ze"nie ten gniazdo swoje kala co je kala ale ten co mowic o tym nie pozwala"wiec chyba dlatego tak lubie tego typu wiersze.

Tutaj,cytowane trzy fragmenty,moim zdaniem pasuja do dzisiejszych obyczajow,zupelnie doslownie

  odpowiedz

dorape , 2009-01-06 23:52

Ja znalazłam inny wiersz do tematu, niż proponował w.u.77 ; Jego autorem jest Adam Mickiewicz. Utwór długi, ale szkoda było mi go skracać, bo dużo by na tym stracił.

"Tchórz na wyborach"

Po owej porażce zwierząt

Wszczął się w ich armiji nierząd.

Zwołana wojenna rada;

Z rady zwada:

Każdy każdemu się żali,

Każdy przed każdym się chwali

I każdy winę na każdego wali,

Tchórzowi tylko wszyscy pokój dali.

Obywatel tchórz w rządzie nie zasiadał

Ani wojskowo nie służył,

Więc w politycznym życiu się nie zużył.

Ufny w niepokalaną swą przeszłość, tak gadał;

“Obywatele! Czas jest przystąpić do kwestii:

Czemu przypiszem klęski tej kampanii?

Czy, że na wodza brak nam zdolnej bestii?

Nie! ale my ulegli przesądów tyranii.

Grzesznym przodków obyczajem

Nie tym buławę oddajem,

Których zasługa i talent wyniosą;

Ale tylko mamy w cenie:

Ci drapieżne urodzenie,

Tamci rogate znaczenie,

A owi socyjalne tłuste położenie.

Otóż dowódcy nasi, przypatrzcie się, kto są?

Lew prezes, istny pańskich ideał nałogów;

Radca zubr, już dziad, ledwie goni resztką rogów;

Niedźwiedź mruk. niech no stanie przed wojskiem, co powie?

Z lamparta byłoby coś, ale mu pstro w głowie;

Że pułkownik wilk sławny, toć tylko z rabunków

I z procesu, co zrobił owemu jagniątku;

A o kwatermistrzu lisie

Lepiej przemilczeć, zda mi się,

Niźli zazierać do jego rachunków:

Sam się nie tai, że skory do wziątku.

Pominiemy odyńca; pan ten tylko pragnie

Skarbić żołędzie i spoczywać w bagnie,

Przywyklejszy doń niż do marsowego kurzu.

Co się zaś tyczy osła, ten był i jest błaznem”. -

Gdy tchórz tak gadał, rada, wrąc entuzyjazmem,

Gotowa za krasomowstwo

Dać mu naczelne wodzowstwo,

Odezwała się nagle w jeden głos: “Żyj, tchórzu!”

On, stropion krzykiem tym wśród perory,

Zmięszał się, owszem, dał czuć najwyraźniej,

Że był w gwałtownej bojaźni.

Dopieroż rozruch: “Precz z nim, fe, tchórz, a do nory!”

Szczęściem tuż była; wskroś sarkań i śmiechu

Wpadł w nię i rył bez oddechu.

Aż gdy na sążeń czuł się pod podwórzem,

Rzekł do siebie z ironią czystego sumienia:

“Ot proszę, co też to jest przesąd urodzenia,

Obrano by mnie wodzem, żebym nie był tchórzem”.

  odpowiedz

dorape , 2009-01-02 18:07

Ciekawy pomysł na temat! No i fajnie, że w końcu jest... Ale co do meritum - niełatwy ten tekst, bo żeby go zrozumieć, musiałam pomyśleć chwilkę. Wychodzi na to, że ciężko jest być cnotliwym w naszych czasach, tym bardziej że nikt (no prawie nikt) tego nie docenia. W dodatku taki cnotliwiec dostaje po głowie... Często natomiast spotyka się podwójną moralność - gościu na pokaz jest prawie wzorowy, ale za uszami ma tyle, że ho, ho...

  odpowiedz