cześć,

ja skorpionica, on bliźniak... znajomość kilkuletnia... na początku podobało mi się jego zaangażowanie, wsparcie, pomoc... potem zaczęłam dostrzegać pewne wady - chwiejność, uwielbienie dla plotek, intryg... Mimo wszystko wyłączyłam swoją intuicję, bo sobie myślałam, że w gruncie rzeczy dobry człowiek... I co się okazało? Że jak tylko pozwoliłam się do siebie zbliżyć, to znalazł sobie nowy "obiekt" zainteresowań... Jak pytałam go, czy kończy ze mną, to kłamał, że oczywiście, że nie, że problemy itd. Jednocześnie świetnie się bawił za moimi plecami. Kłamca, łajdak... Po zerwaniu z nim kontaktów próbuję dojść do siebie. Niedawno uznałam, że mi się to zaczyna udawać. Jakoś jestem w stanie żyć bez niego. I co? W najgorszym dla mnie momencie raptem sobie o mnie przypomniał... Prawdopodobnie znudziła mu się obecna "zabawka". Zabawką dla niego na pewno jest, bo to człowiek, który nie ma skrupułow - zawsze goni za czymś nieosiągalnym... Wiem, że jego jedyna władza nade mną to rozmowa. Jest w tym mistrzem. Od razu posiada na wszystko gotową odpowiedź. Dlatego radzę: nie zaczynać ponownie rozmów z tym typem... Po znajomości z nim mam uraz do ludzi, jako, że jestem skorpionem ciężko mi komukolwiek zaufać, a teraz jest jeszcze gorzej... Próbuję się poskładać na nowo do kupy i mam nadzieję, że jakoś w końcu mi się to uda.

  odpowiedz

a ja wam cos napisze, moge obiema rekami podpisac sie pod tym wszystkim co tutaj przeczytalam o panu blizniaku, kazda historia inna, a jakby skore zdjac z mojego bylego narzeczonego, trafilam na takie forum juz rok temu tez tutaj, w sumie to bylo ich kilka, owszem bylam w zwiazku z blizniakiem 4 lata, na poczatku byla wielka milosc, wystawanie pod moim oknem do rana, kwiaty, wino, drogie prezenty, pomoc ze wszystkim jego samochod do dyspozycji, calowanie po stopach (doslownie) i nawet oswiadczyny plakal z milosci, gdy go odrzucalam grozil ze sie zabije, po roku zaczelo sie - kolezanki, na studiach (znal ich rodziny a nie chcial poznac mojej ani przedstawic mnie swojej haha ok wytrzymalam ale zmusilam by mnie z nimi zapoznal i koniec koncow rodzice raz po raz zapadali sie ze wstydu pod ziemie za swojego syna bo nie ukrywalam jak mnie traktuje a dowody byly niezbite) kolezanki w pracy, zona brata (!) kzynki, no i mamusia!, byla z ktora ciagle mial kontakt, potem odkryklam ze ma profile na portalach randkowych, znajomi widywali go z "kolezankami" wscieklam sie i postanowialam tez troche pograc z nim bo nie bylo juz nic do stracenia pograzyl wszystko co bylo miedzy nami a ja otworzylam oczy, straciłam cierpliwość i... okazałam się twardsza od niego! wiec jednak sie da, to kwestia instynktu samozachowawczego i siły, reakcji na manipulacje nie ma w tym nic nienormalnego ze gdy ktos cie kopnie ty mu oddajesz, nienormalne jest gdy ktos cie kopie a wmawia ze nie a do tego jeszcze ze to ty go kopnelas, ale mimo to ciagle utrzymywal ze mnie kocha, ze to ja nigdy go nie kochalam... pewnie szybko mi przeszlo, chociaz nie przyszlo mi to latwo bo był cudowny lub tak mi sie wydawalo na poczatku, i dlugo sie meczylam, ale gdy wyszlo jaki jest naprawde postanowilam pokonac go jego wlasna bronią zaczelam:r udawac ze romansuje, spotykac sie z innymi mezczyznami to poprawialo mi humor i podnosilo samoocene mimo ze nic do nich nie czulam, czulam sie nadal wartosciowa kobieta, jaka przeciez ciagle bylam,po krytykach blizniaka, zaczelam pokazywac mu jaki jest beznadziejny, bo nic w zyciu nie osiagnal, co zarzucal mnie - wykształconej osobie, bo istotnie zerowal na innych w tym na kobietach, nie majac nawet wlasnego kata do spania, robilam to co on za jedno zle slowo, ponizenie on dostawal dziesiec razy tyle tak ze w koncu nie mogl tego udzwignac, po wylanych lzach, nerwach, nieprzespanych nocach, bycia w zupelnej rozsypce mialam dzika satysfakcje i wreszcie poczucie ze to ja mam kontrole nad jego matactwami, dwulicowoscia, ponizylam go tak jak on ponizal mnie - otwierajac oczy swiatu na to co robi, na jego zdrady, rodzinie, znajomym, zaczelam sie nawet zastanawiac po tym jak wmawial mi rozne rzeczy m.in. ze jestem chora psychicznie jak cala moja rodzina czy rzeczywiscie cos jest ze mna nie tak i poszlam do psychologa jednego drugiego nawet zaciagnelam jego i poszlismy w 2 zeby miec bezstronny sad i uspokoili mnie bo to nie ze mna bylo tu cos nie tak jak sie okazalo, on zamienil moje zycie w senny koszmar ja zamienilam jego w pieklo

zostal stracony dla swiata i gdy ja ciagle ide do przodu, wiedzac czego chce, bo wyciagnelam wnioski, zachowalam wspomnienia z pieknych chwil jakie byly na poczatku naszej znajomosci, on cofa sie do tylu, nie pozbieral jeszcze do kupy swojego zycia a ma juz 31 lat jest juz przegrany stracil najpieknijsze lata na nieudane zwiazki pare lat i zacznie sie starzec nie majac nikogo u boku... terror byl okrutny ale zemsta byla slodka.

  odpowiedz